คนที่เรารัก...คือทั้งหมดของชีวิต
posted on 16 Dec 2009 19:08 by befresh in I-Am
ฮือ ไม่นะ ไม่ ทำไมต้องเป็นแบบนี้ ต่อไปนี้ฉันจะอยู่ได้ยังงัย
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ฉันกรีดร้องดังไปทั่วห้อง
ตีอก ชกหัว ตัวเอง เหมือนคนบ้า
ทำทุกวิถีทางเพื่อให้รู้สึกเจ็บปวดให้มากที่สุด
มีหนทางอีกไหมนะ ที่จะทำให้ฉันเจ็บปวดได้มากกว่านี้
ฉันตบหน้าตัวเอง ดังเปรี๊ยะ ตบจนแก้มชา นิ้วไร้ความรู้สึก
กำมือแน่นๆ ชกไปที่แขนขา ของตัวเอง จนเป็นสีแดงช้ำ
เจ็บสิ ต้องเจ็บ มันต้องเจ็บกว่านี้
ทำไมล่ะ ทำไมฉันไม่รู้สึกอะไรเลย
ฉันเป็นบ้าไปแล้วหรือ ดี ฉันอยากจะเป็นบ้า อยากบ้าให้มากที่สุด
ร้องไห้ฟูมฟาย ดึงทึงผมของตัวเอง จนหลุดออกมาเต็มกำมือ
ฉันทำอยู่แบบนั้น ซ้ำซ้ำ ซ้ำซ้ำ
*
*
*
*
*
*
เมื่อสาแก่ใจฉัน ฉันลุกขึ้นไปที่กระจก
เห็นผู้หญิงคนหนึ่ง หน้าตาดูไม่ได้
เนื้อตัวแดงช้ำ ผมเผ้ากระจุย กระจาย
คราบน้ำตาอาบแก้ม แห้งติด เขรอะกรังอยู่ที่ใบหน้า
ฉันยิ้มสะใจ ให้ตัวเอง
คว้ายานอนหลับมา 1 กำมือ ใส่ปาก ดื่มน้ำตามเข้าไปช้าๆ
ส่วนในกระปุกที่เหลือ แกล้งทำให้มันหล่นเกลื่อนกล่าน
ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
"กลับมาหาเค้านะ เค้าขาดตัวเองไม่ได้"
"ตัวเองอยากได้อะไร เค้าให้ได้หมดเลย อย่าทิ้งเค้าไปนะ"
"เค้าอยู่ไม่ได้นะ ถ้าไม่มีตัวเอง กลับมานะ ฮือๆๆ"
"ตัวเองมาดูเค้าตอนนี้สิ ถ้าตัวเองไม่มาเค้าจะตายให้ดู"
"เค้าจะตายจริงๆ นะ"
"เค้ารักตัวเองนะ รักมากกว่าชีวิตของเค้า"
"ตอนนี้เค้าแย่มากแล้วนะ ตัวเองมาหาเค้าก็พอ"
"อย่านะ อย่าวางสาย เค้าจะตายจริงๆ เค้าไม่ได้ขู่"
"นั้น ลาก่อน เราเจอกันชาติหน้า ตัวเองมาดูเค้าครั้งสุดท้ายด้วยนะ"
ฉันพร่ำรำพันถึงความรักที่ฉันมีต่อเขา
เค้าตอบกลับมาสั้นๆ
"เราเลิกกันแล้วนะ บ๊ายบาย"
โลกทั้งโลกมันเริ่มเดินช้าๆ ฉันรู้สึกง่วงจัง
ยืนไม่ไหว ไม่มีแรงจะทำอะไรแล้ว
ฉันกำลังหลับหรือตายนะ ช่างมันสิ
ไม่มีเค้าแล้ว เราอยู่ไปก็แค่นั้น
ลาก่อน โลกที่ไม่มีเค้า ฉันอยู่ไม่ได้หรอก มันน่ากลัวเกินไป
*
*
*
*
*
ฮือ ไม่นะ ไม่ ทำไมต้องเป็นแบบนี้ ฮือ ฮือ
เสียงใครนะ หนวกหูจัง ขอฉันตายไปแบบสงบไม่ได้หรืองัยนะ
ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ
นั่น ยังไม่หยุดอีก ฉันเริ่มหงุดหงิด แต่ไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะออกเสียง
ตอนนี้ฉันยังไม่รู้เลย ว่าฉันหายใจหรือเปล่า
ฉันเจ็บร้าวไปทั่วร่างกาย จนฉันไม่สามารถขยับได้
ฉันนึกสมน้ำหน้าตัวเอง ฉันทำตัวฉันเอง
ฉันทำร้ายตัวเอง คนที่เจ็บก็ต้องเป็นฉันสิ
ฉันโง่ โง่ โง่
ฉันปวดหัวมาก หรือสึกหนักอึ้ง รู้สึกอยากจะอาเจียน
แตฉันไร้เรี่ยวแรงจะทำอย่างนั้น
ฉันหลับตาฟังเสียงรอบข้าง
ตลอดเวลาได้ยินแต่เสียงร้องไห้ บางครั้งก็ผู้ชาย บางครั้งก็ผู้หญิง ไม่ได้เว้นว่าง
ตื่นสิ อย่าเป็นอะไรนะ ตื่นสิ ฮือๆๆๆ
ฉันได้ยินเสียงนี้ทุกวัน จนเหมือนเป็นสิ่งเยียวยาให้ฉัน
*
*
*
เช้าวันหนึ่ง เป็นวันที่ฉันเริ่มรู้ตัวแล้วว่า ฉันยังมีลมหายใจ
ฉันค่อยๆลืมตา ฉันนอนอยู่บนเตียง ในห้องขาวสะอาด
ฉันค่อยๆกรอกเปลือกตาขึ้นลง และค่อยๆขยับคออย่างยากลำบาก
อ้อ นี่สินะ เจ้าของเสียงที่รบกวนฉันอยู่ตลอด
ฉันมองภาพตรงหน้า น้ำตาไหลอาบแก้ม ผู้ชาย และ ผู้หญิง โอบกอดฉัน
"ไม่เป็นไรนะลูก ไม่เป็นไร พ่อกับแม่อยู่นี่แล้วนะ"
"พ่อคะ แม่คะ หนูขอโทษค่ะ"
*
*
*
เราทำตัวเราเอง เราเจ็บเอง
เค้าคนที่ เราคิดว่า มอบให้ได้ทุกอย่าง อย่าคิดว่าเค้าจะเจ็บไปกับเราด้วย
ร่างกายใคร ชีวิตใครก็ของคนนั้น
เราเกิดมาจากความรักของพ่อและแม่ มีสายใยแห่งความรัก
เมื่อเราเจ็บ พ่อแม่เราเจ็บยิ่งกว่า
ความรักของคนที่รู้สึกถูกใจ ไม่ใช่ทั้งหมด
แต่ความรักที่พ่อแม่มีให้คือทั้งหมด...
อัพตั้ง 2 รอบ ดันกดลบผิด -*-
ใครคอมเม้นไปครั้งแรก ขอโทษด้วยนะคะ ขออีกรอบนะคะ
ขอบคุณค่ะ ...
