ฉันไม่ได้เขียนบล็อกมา 2 ปีเต็ม
จากหลายๆสาเหตุ หน้าที่การงาน สิ่งแวดล้อม
ตลอด 2 ปีเต็ม ฉันคิดถึงที่นี่ และ คิดถึงตัวฉันมาก
ฉันยอมรับว่า ช่วง2ปีที่ผ่านมา 700 กว่าวัน...ฉันมองหความสุขแทบไม่เจอเลย
แต่...ณ. ตอนนี้ เวลานี้ ฉันเริ่มมีความสุขอีกครั้ง


ทำให้ย้อนกลับไปคิดได้ว่า
700 กว่าวันที่ผ่านมา ถึงฉันจะไม่มีความสุข แต่ฉันก็ยังสามารถกลับมามีความสุขในวันนี้ได้ ^^
ถึง 700 กว่าวันที่ฉันอาจจะไม่ได้เป็นตัวเอง แต่วันนี้ฉันก็กลับมาเป็นฉันได้


ในบางช่วงที่ผ่านมา ฉันคิดว่า
ทำไม ทำไม ทำไม
ทำไมต้องเป็นแบบนี้ ต้องทำแบบนี้
ฉันไม่อยากเป็น ไม่อยากทำ
ฉันเหนื่อยแล้วนะ ไม่อยากจะอยู่แล้ว
จบลงที่การร้องไห้เงียบๆ เบาๆ และนอนหลับไป

ตอนเช้าฉันก็ต้องตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ทำหน้าที่ตอนนี้ของตัวเองให้ดีที่สุด



ชีวิตคนเราไม่มีอะไรแน่นอน
ช่วงเวลาที่มองเห็นฟ้าสีมืดๆ ก็พาลจะหมดกำลังใจ
ถอนหายใจวันละหลายๆครั้ง เพื่อเอาความรู้สึกอ่อนล้าออกมา
ในขณะที่ถอนหายใจยาวๆฉันคิดอยู่เสมอว่า
ท้องฟ้าของฉัน ยังงัยก็ยังเป็นสีฟ้า

ถึงเมื่อวานจะยังเป็นสีมืดๆ แต่ฉันก็ผ่านท้องฟ้ามืดๆนั้นมาได้
ตอนนี้ท้องฟ้าของฉันเป็นสีฟ้าแล้วนะ

ท้อได้ ถอยได้ หยุดได้ ล้มได้ แพ้ได้ ร้องไห้ได้
เดินหน้าได้ เริ่มใหม่ได้ ลุกได้ วิ่งได้ หัวเราะได้ หัวเราะให้ดังๆก็ยังทำได้
...ถ้าเรายังมีลมหายใจ


แต่ถ้าเราไม่มีลมหายใจ แม้กระทั่งร้องไห้ก็ไม่มีสิทธิ์
แล้วจะหวังมาหัวเราะอีกครั้งได้อย่างไร


ถ้าฉันไม่เคยเห็นท้องฟ้าสีมืดๆ ฉันคงไม่อาจรู้เลยว่า ท้องฟ้าที่เป็นสีฟ้าสวยๆ สวยมากเพียงใด



วันนี้ เวลานี้ ท้องฟ้าของฉันเป็นสีฟ้าแล้วนะ


วันนี้ท้องฟ้าของคุณเป็นสีอะไรคะ

จะกลับมาเขียนบล็อกอีกครั้ง...

เป็นกำลังใจให้ฉันด้วยนะคะ

Comment

Comment:

Tweet

เจนเองเคยห่างไปถึงสามปีกว่าแล้วก็กลับมาเขียนใหม่เมื่อต้นปีที่ผ่านมา..บางอย่างเปลี่ยนไปแต่ความอบอุ่นของที่นี่ยังคงเหมือนเดิมค่ะ...

ยินดีเป็นกำลังใจให้เสมอและยินดีที่ได้รู้จักค่ะ

วันนี้ท้องฟ้าของเจนมันไม่คงที่กับสีเลยค่ะ บางวันเป็นสีเทาบางวันก็เป็นสีฟ้า...แต่วันนี้จขบ.เห็นเป็นสีฟ้าดูท่าคงจะสดใสมิใช่น้อย...big smile big smile big smile

#1 By jEn'(a lOt lOst) on 2009-12-12 20:01

ด.ญ.ข้างหน้าต่าง View my profile

Recommend