สิ่งใดเกิดขึ้นแล้ว สิ่งนั้นดีเสมอ

ผลการศึกษากับอาสาสมัครวัยชรากว่า 800 คน ในสหรัฐฯเป็นเวลา 4 ปี พบว่าคนเปลี่ยวเหงามีโอกาสเป็นอัลไซเมอร์เพิ่มขึ้น 2 เท่า แต่ยังไม่ทราบแน่ชัดว่าอะไรคือสาเหตุในเรื่องนี้

คณะนักวิจัยที่ศูนย์การแพทย์มหาวิทยาลัยรัชในเมืองชิคาโก ประเมินความเปลี่ยวเหงาของอาสาสมัคร จากการตอบคำถามเป็นประจำทุกปี โดยแบ่งระดับความเหงาตั้งแต่ 1-5 ประเมินหาสัญญาณของภาวะจิตเสื่อมและอัลไซเมอร์ รวมทั้งชันสูตรศพอาสาสมัคร 90 คน ที่เสียชีวิตระหว่างการศึกษาเพื่อหาสัญญาณของอัลไซเมอร์ เช่น โปรตีนด้านนอกและรอบเซลล์ประสาท

ผลการศึกษาพบว่าความเสี่ยงเป็นอัลไซเมอร์เพิ่มขึ้นร้อยละ 51 ของทุกๆ ระดับความเหงา และพบว่าอาสาสมัครที่มีระดับความเหงามากที่สุดคือ 3.2 เสี่ยงเป็นอัลไซเมอร์ 2 เท่าของคนที่มีระดับความเหงาต่ำที่สุด คือ 1.4 อย่างไรก็ดี ไม่พบว่าระดับความเหงามีความสัมพันธ์กับอาการทางสมองที่เกิดจากอัลไซเมอร์

เดิมทราบกันอยู่แล้วว่า การอยู่โดดเดี่ยวมีส่วนทำให้เกิดอาการจิตเสื่อม แต่ครั้งนี้นับเป็นครั้งแรกที่นักวิจัยศึกษาว่า คนอยู่โดดเดี่ยวมีความรู้สึกอย่างไร นักวิจัยสรุปจากผลการศึกษาว่า ความเหงาไม่ใช่ผลที่เกิดจากภาวะจิตเสื่อม สันนิษฐานว่าความเหงาอาจมีผลต่อสมองส่วนรับรู้และความจำ ทำให้คนอยู่โดดเดี่ยว เสี่ยงเกิดอาการถดถอยทางสมองอันเกิดจากอายุที่มากขึ้น ดังนั้น จึงควรตระหนักว่าความเหงาไม่เพียงมีผลต่อสภาพจิตใจเท่านั้น แต่ยังมีผลต่อสภาพร่างกายด้วย. 
 
ที่มาจากหนังสือพิมพ์

อย่าปล่อยให้ ความเหงา เข้ามาแทรกกลางความรู้สึกของเราได้นะคะ

ไม่ดีต่อสุขภาพจิต และสุขภาพใจ

ถ้ารู้สึกเหงาเมื่อไหร่ แล้วยิ่งปล่อยให้อารมณ์ความเหงาเข้ามามากเพียงใด จะยิ่งรู้สึกทรมานขึ้นเท่านั้น

เวลาอยู่คนเดียว คิดซะว่า วันนี้เป็นวันพักผ่อนของเรานะคะ ได้พักกาย พักสมอง พักหัวใจ

ไปเดินเล่นคนเดียวบ้างก็ดีนะคะ ให้เวลากับตัวเองได้มากขึ้น อยู่กับตัวเองมากขึ้น

มองความเหงาเป็นเพื่อนคนหนึ่ง ความเหงาก็จะไม่ทำร้ายเรา...

เมื่อใดที่หัวใจนั้นอ่อนล้า คือเวลาที่เรานั้นอ่อนไหว
กอดตัวเองไม่มีใคร ไม่เห็นเป็นไรแค่นี้
ไม่ว่าเราจะพบอะไร จะเจอกับวันที่ร้ายรึดี
ใจก็ยังคงพร้อมจะมีความเหงาเป็นเพื่อน.....เคียงไป
บนทางเดินที่เราเคยหกล้ม ทำให้ใครบางคนนั้นหล่นหาย
ฝากรอยแผลไว้ข้างใจ ทิ้งให้เราจดจำ
มีวันที่ลมหนาวพัดมา และก็มีวันที่ฝนพร่ำ
วันเดือนปียังหมุนประจำ ฉันเหงาก็ยังต้องเดินต่อไป
ไม่รู้ ไม่รู้ต้องเดินไปถึงเมื่อไหร่ เหงา ทั้งที่ไม่รู้ว่าทำไม

อาจเป็นเพราะโลกมันกว้างไป หัวใจก็เลยเหงา เหงา
แต่ยังยิ้มและยังไม่เศร้า กอดความเหงาไว้กับใจ

มีวันที่ลมหนาวพัดมา และก็มีวันที่ฝนพร่ำ
วันเดือนปียังหมุนประจำ ฉันเหงาก็ยังต้องเดินต่อไป
กอดความเหงาไว้กับใจ

อาจเป็นเพราะโลกมันกว้างไป หัวใจก็เลยเหงา เหงา
แต่ยังยิ้มและยังไม่เศร้า กอดความเหงาไว้กับใจ

อาจเป็นเพราะโลกมันกว้างไป หัวใจก็เลยเหงา เหงา
แต่ยังยิ้มและยังไม่เศร้า กอดความเหงาไว้กับใจ