วันนี้เลิกเร็วกว่าปกติ

ฉันคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นโดยเร็ว "อืม วันนี้เลิกเร็ว ไปไหนกันดี"

เมื่อได้คำตอบที่ฉันต้องการ และพบแล้วว่าจุดหมายหลังเลิกงานคือที่ไหน กับใคร

ฉันก็รีบเก็บของ ปิดคอมพิวเตอร์ แล้วแล่นออกไปทันที

ขณะกำลังเดินๆๆๆ ออกจากซอยด้วยความเร่งรีบ เดินไปคิดไปว่า วันนี้จะไปเดินช็อปปิ้งให้ทั่ว รองเท้า กระเป๋า เสื้อผ้า ไปคาราโอเกะด้วยดีกว่า ไปเล่นโบลลิ่งด้วยก็น่าจะดี วันนี้ต้องสนุกและมีความสุขสุดๆไปเลย เครียดกับงานมาเกือบทั้งเดือน

 +

+

"มาอยู่ในใจฉันที ก็อยู่คนเดียวมาหลายปี นะจ๊ะถ้าเราต่างก็ ไม่มีใครช่วยมาเป็นแฟนฉันที่ ตกลงปลงใจกันดูซะทีสอนชั้นให้รู้จักคำว่ารักหน่อย" (เสียงมือถือฉันดังขึ้น)

ฉัน "สวัสดีค่ะ หม่ามี้มีอะไรคะ"

แม่ "เมื่อวานบอกว่าวันนี้เลิกเร็ว ผึ้งอยู่ไหนลูก"

ฉัน "แถวบริษัทค่ะ กำลังเดินออก"

แม่ "รีบกลับบ้านนะ แม่จะทำต้มยำที่ผึ้งชอบให้กิน"

ฉัน "วันนี้ผึ้งนัดเพื่อนไว้ จะไปเดินเดอะมอลล์ ป๊ะป๋ากับหม่ามี้กินข้าวก่อนเลย ไม่ต้องรอ"

แม่ "..................อย่ากลับดึกล่ะ นั่งรถตู้มืดๆก็ระวังด้วย ถ้าไม่เหลือคนก็ลงเลยนะ"

ฉัน "ค่ะๆ แค่นี้นะคะ"

 

ระหว่างที่ฉันยืนรอรถ มองนู่นมองนี่ไปเรื่อยเปื่อย คิดไปเรื่อยๆ

 

ไม่ได้เจอเพื่อนมากี่วันกันนะ

ไม่ได้เดินช็อปปิ้งมานานเท่าไหร่แล้ว

ไม่ได้ไปห้างนานแล้วหรือยัง

ร้องคาราโอเกะครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่นะ

โยนโบลลิ่งล่ะ ครั้งสุดท้ายวันไหน

คำตอบเป็นคำเดียวกันหมด "เพิ่งไปมาเอง ไม่ใช่เหรอ"

 

ฉันทำอะไรลงไปนะ

 

กดโทรศัพท์ "หม่ามี้ ผึ้งไม่ไปไหนแล้ว หม่ามี้รีบกลับนะคะ ไม่ต้องซื้ออะไรมาทำกับข้าวนะ ผึ้งจัดการเอง"

กดโทรศัพท์อีกครั้ง "ป๊ะป๋า หุงข้าวด้วยนะคะ วันนี้ผึ้งกลับเร็ว"

 

ฉันเดินกลับเข้าไปในซอยอีกครั้ง ซื้อเกาเหลาเนื้อตุ๋นที่พ่อชอบ ซื้อปลาส้มที่แม่ชอบ และต้มยำทะเลสำหรับตัวฉัน

และขึ้นรถกลับบ้าน โดยไม่ลืมขนมปังสามสหายองเซเว่นที่พ่อโปรด และ สาหร่ายเถ้าแก่น้อยที่แม่ชอบกินตอนดูละคร

 

"ป๊ะป๋า หม่ามี้ ผึ้งกลับมาแล้ว ซื้อขนมมาฝากด้วยน้า"

 

ฉันมองดูพ่อแม่ทานข้าว

กี่วันแล้วนะที่ไม่ได้นั่งทานข้าวกับท่านแบบนี้

กี่วันแล้วนะ ที่ไม่ได้มองหน้าพ่อเต็มๆว่าแก่ลงไปมากแค่ไหน

กี่วันแล้วนะที่ไม่ได้สังเกตุว่าแม่แอบตุ้ยนุ้ยขึ้น

คำตอบคือ ฉันจำไม่ได้แล้ว

พ่อกับแม่ทานข้าวอย่างอร่อย หมดเกลี้ยงทุกอย่าง ถึงฉันจะไม่เอาไหนในเรื่องงานบ้าน ทำกับข้าวไม่เป็น แต่ฉันรู้ว่าร้านไหนอร่อย

แม่แซวพ่อว่า "วันนี้กินเยอะเชียวนะ ลุกสาวกลับบ้านเร็ว"

พ่อได้แต่หัวเราะหึ-หึ ตามประสาท่าน

 

ฉันมีความสุขมากๆค่ะ ยิ่งกว่าได้สไตร์ทที่ลานโบลลิ่งอีกนะ

 

 

 

แต่ฉันลืมไปอย่าง

 

"มาอยู่ในใจฉันที ก็อยู่คนเดียวมาหลายปี นะจ๊ะถ้าเราต่างก็ ไม่มีใครช่วยมาเป็นแฟนฉันที่ ตกลงปลงใจกันดูซะทีสอนชั้นให้รู้จักคำว่ารักหน่อย" (มือถือฉันดังอีกแล้ว)

คราวนี้เสียงโหวกเหวก 4-5 คน ตะโกนเข้ามา "ผึ้ง แกสร้างถนนตรงทางเข้าเดอะมอลล์อยู่รึงัย"

ฉันลืมโทรบอกบรรดาเพื่อนสุดที่รักฉันไปสนิท ขอโทษทีนะเพื่อน

 

----

แม่หัวเราะ

พ่อยิ้มน้อยๆ

ได้ดูข่าวกับพ่อ

ได้ดูละครกับแม่

เวลาฉันมีความทุกข์ ฉันกลับบ้านมาหาพ่อแม่

เวลาฉันมีความสุข ฉันโทรหาเพื่อน...

ต่อไปนี้ไม่ว่าทุกข์หรือสุขฉันจะกลับบ้านไปหาพ่อแม่

บ้าน คือที่ที่มีความสุขที่สุด ที่ฉันมองข้ามมานาน

"หนูจะกลับบ้านให้เร็วขึ้นค่ะ หนูสัญญา"

ดอกไม้ประตู แจกัน ดินทรายต้นไม้ใหญ่

แก้วน้ำจานชามบันไดโคมไฟที่สวยงาม

ขอบรั้วและริมทางเดินต้นหญ้าอยู่ในสนาม

บ้านนี้จะมีความงามได้ถ้ามีเธอ



เพราะเธอคือที่พักพิง คือทุกสิ่งที่มีความหมาย

เมื่อเธออยู่เคียงชิดใกล้ เรื่องร้ายใดใดไม่เกรง

แม้ข้างนอกจะเจอกับเรื่องรวมที่ใครข่มเหง

แต่ฉันเองไม่คิดกลัว



จากพื้นดินจนเพดานนั้นมีความหวานอยู่

เพราะรู้ว่าฉันมีเธอคอยเป็นที่พักใจ

จะรอคอยฉันจริง ๆเป็นหลักพึ่งพิงสุดท้าย

จะล้มตัวลงเอนกายที่บ้านของฉัน



ไม่ว่าวันเวลาจะเปลี่ยนหมุนเวียนไปเท่าไร

ฉันยังคงมีแต่เธอเป็นความหวังและความเข้าใจ

พร้อมจะเก็บทุกสิ่ง ทิ้งความสุขทุกอย่าง

และจะทำทุกทาง เพื่อบ้านหลังนี้



ดอกไม้ ประตูแจกัน ดินทราย ต้นไม้ใหญ่

แก้วน้ำจานชาม บันไดโคมไฟที่สวยงาม

ขอบรั้วและริมทางเดิน

ก็ล้วนแต่มีคำถามบ้านนี้จะงามอย่างไรถ้าไม่มีเธอ

ก็เพราะว่าใจของเธอคือบ้านของฉัน

Home-ปั่น

น่ารักจังเลยครับ big smile

#3 By -ratsder- on 2008-02-06 17:20

ครอบครัวน่ารักconfused smile

#2 By wesong on 2008-01-29 23:07

ขอบคุณงับ ที่ไปเม้นเจ้าฮากุ

อ่านแล้ว คิดถึงบ้านงับ
มานั่งคิดๆๆแล้ว นานเท่าไหร่แล้ว ที่ไม่ได้กลับบ้าน
แต่ก็ต้องจำใจรับสภาพตัวเองแหละคับ


#1 By HaKu HaKu's on 2008-01-29 22:55

ด.ญ.ข้างหน้าต่าง View my profile

Recommend